Początek Lotnisko

Do samolotu wsiadamy na lotnisku Okęcie, a za dwie
godziny lądujemy na Szeriemietiewie — jednej z czterech
powietrznych bram Moskwy. Port lotniczy Szeriemietiewo
jest głównym portem, obsługującym zagraniczne
linie „Aerofłotu" i międzynarodowych towarzystw
lotniczych. Wszystkie największe światowe towarzystwa
lotnicze — a wśród nich również nasz
„Lot" — utrzymują stałą komunikację ze stolicą Związku
Radzieckiego. Powietrzne szlaki łączą Moskwę
z sześćdziesięcioma pięcioma krajami świata.
Wróćmy jednak na płytę lotniska Szeriemietiewo.
Żeby dostać się do budynku dworca, nie musimy wcale
schodzić na tę płytę: do drzwi samolotu obsługa podłącza
rękaw-tunel, który doprowadzi nas prościutko
„w objęcia" wopistów i celników. Nawiasem mówiąc
ta odprawa celno-paszportowa odbywa się bardzo^
sprawnie i szybko. Rzadko który z zagranicznych podróżnych
ugrzęźnie w niej na dłużej.

Szeriemietiewo jest bodaj najbardziej komfortowym
portem lotniczym Moskwy — ale nie największym.
Prym wiedzie (nie tylko zresztą w Moskwie, ale i w całym
Związku Radzieckim) lotnisko Domodiedowo. Jest
ono również jednym z największych portów lotniczych
świata. Stąd startują samoloty do ośrodków położonych
na wschodzie ZSRR. Stąd leż startują maszyny
niektórych linii międzynarodowych. Port Domodiedo
wo jest specjalnie przystosowany do obsługi najwięk
szych i najszybszych statków powietrznych, takich jF
na przykład „TU-114" i „IŁ-62", które kursują na naj
dłuższych trasach: Moskwa—Hawana, Moskwa—Tokio
Moskwa—Dżakarta. Do ogromnego budynku dworc
Domodiedowo (powierzchnia ponad 10 tysięcy metróv
kwadratowych) przylegają dwie galerie peronowe z
szkła i aluminium, do których może cumować jednocześnie
czternaście samolotów.

Domodiedowo położone jest najdalej od centrum
miasta — 43 kilometry. Autobusem jedzie się tu półtorej
godziny. Ale podróż do innych dworców lotniczych
(Wnukowo, Szeriemietiewo, Bykowo) również trwa
około godziny. Ta droga na lotnisko nieraz trwa dłużej
niż sam przelot samolotem, na przykład do Leningradu
lub Kijowa leci się mniej niż godzinę. Ze śródmieścia
na którekolwiek lotnisko można się jednak dostać
znacznie szybciej — śmigłowcem z centralnego miejskiego
portu lotniczego. Dworzec ten znajduje się na
prospekcie Leningradzkim. Pasażerowie linii lotniczych;
tu mogą załatwić formalności wyjazdowe. Miejski dwo-
rzec w ciągu godziny może obsłużyć trzy tysiące pasażerów.
Kompleks gmachów miejskich dworca lotniczego stanowi
ładny akcent architektoniczny Moskwy. Składa
się on z dwóch dwunastopiętrowych wieżowców i jednopiętrowego
długiego pawilonu, w którym mieszczą
się kasy, poczekalnie, restauracja i bary, przechowalnia
bagażu. Wieżowce połyskują szkłem, bielą się aluminium
i zielenią majoliką, którą wyłożone są fasady. Jeden
z wieżowców — to hotel „Aerofłotu" dla tranzytowych
podróżnych, w drugim mieści się Ministerstwo
Lotnictwa Cywilnego ZSRR.
Miejsce, na którym wybudowano dworzec, ma długą
tradycję lotniczą, stąd bowiem przed sześćdziesięciu la-
ty wzbiły się nad Moskwę pierwsze rosyjskie aparaty
latające. Ale miejsce to, zwane niegdyś Chodyńskim
polem, upamiętniło się także ponurym wydarzeniem
sprzed kilkudziesięciu lat. Na uroczystościach, związanych
z koronacją cara Mikołaja II, zgromadził
się tu wielotysięczny tłum. Władze nie umiały zapewnić
porządku. Podczas rozdawania upominków powstał
potworny tłok, w którym stratowTano na śmierć około
dwóch tysięcy osób, a dziesięć tysięcy odniosło ciężkie
obrażenia. Było to podówczas najtragiczniejsze wydarzenie
w Europie, w swoich straszliwych skutkach dorównujące
potężnemu trzęsieniu ziemi.