bieg wydarzeń

Konfrontacja biegu wydarzeń międzynarodowych
z podstawowymi punktami radzieckiego Programu Pokoju
świadczy, że był on syntezą najbardziej dojrzałych
do rozwiązania kwestii światowych. Dzięki temu
od lat polityka radziecka wytycza i określa kierunek
głównego nurtu w polityce światowej. Związek Radziecki
wypracowuje swą politykę zagraniczną w ścisłej
konsultacji z innymi krajami socjalistycznymi.
Przywódcy naszych krajów spotykają się po kilka razy
w roku, by omawiać sprawy współpracy nie tylko dwu-
stronnej, czy też w obrębie socjalistycznej wspólnoty,
lecz również sprawy Europy i świata.
Podstawowe założenia leninowskiej polityki zagranicznej
KPZR uzyskały rangę norm konstytucyjnych
w nowej ustawie 'zasadniczej z 7 października 1977 roku.
Artykuły 28 i 29 nowej Konstytucji ZSRR dotyczą
wszystkich trzech podstawowych kierunków: przyjaźni
i jedności krajów wspólnoty socjalistycznej, poparcia
prawa narodów do samostanowienia i krajów walczących
o pełną realizację tego prawa, pokojowego współistnienia
z państwami o odmiennych ustrojach społecznych.
Sięgając do istoty współczesnych stosunków
międzynarodowych, sformułowania konstytucji kontynuują
leninowski Dekret o Pokoju — pierwszy akt rewolucyjnej
władzy radzieckiej. Warunki są dzisiaj jednak
zupełnie odmienne: Związek Radziecki stał się
wielkim socjalistycznym mocarstwem i wraz z innymi
krajami socjalistycznymi wywiera rosnący wpływ na
bieg wydarzeń światowych.

Kierownictwo radzieckie uważa, że najlepszą formą
działania na rzecz utrwalenia pokoju i aktywnego
Współistnienia w dwustronnych i wielostronnych stosunkach
są bezpośrednie rozmowy polityków. Stąd też
liczne podróże dyplomatyczne przywódców Związku
Radzieckiego do wielu krajów świata, a także wizyty
mężów stanu tych krajów w ZSRR.
Realizowana z talentem i uporem dynamiczna polityka
zagraniczna Związku Radzieckiego w ostatnich
latach jest w dużym stopniu osobistą zasługą Leonida
Breżniewa. W rezultacie jego inicjatyw — podróży,
kontaktów i rozmów z wybitnymi, realistycznie myślącymi
politykami świata — rozpoczął się proces kodyfikacji
zasad pokojowego współżycia państw o różnych
ustrojach. Z wielu wystąpień sekretarza generalnego
KC KPZR przebija owa zdecydowana wola działania
na rzecz pokoju i rozbrojenia. Niejednokrotnie dawał
on wyraz obiektywnej konieczności rozbrojenia. Ot
fragment przemówienia Leonida Breżniewa na Swiato
wym Kongresie Sił Pokoju w Moskwie:

„Nawet dziś, prawie trzydzieści lat po II wojni
światowej, pługi rolników i koparki budowlanych czę~
to wygrzebują pociski i miny. Przypominają one wojn1
i nadal zagrażają życiu ludzkiemu w czasach pokój
A czyż tysiąckroć większe niebezpieczeństwo nie tak
w ogromnych zapasach środków masowej zagłady, ni
mających precedensu w całej ludzkiej historii, który
dziś w tym właśnie momencie znajdują się w wyrzutniach"
na pokładach samolotów patrolowych i okrętach
podwodnych, wypełniają bez reszty podziemne magazyny
w bazach wojskowych na całym świecie? Czy
możliwe jest zbudowanie trwałego, nacechowanego;
ufnością, pokoju, gdy te współczesne składy prochu
tkwią pod jego fundamentami i mogą wysadzić w powietrze
cały świat?"

Podczas obchodów 60-lecia Wielkiej Socjalistyczne!
Rewolucji Październikowej Leonid Breżniew sformuj
pował nowe, doniosłe rozbrojeniowe propozycje rai
radzieckie: jednoczesne zaprzestanie przez wszystkie
państwa produkcji broni nuklearnej, a także ustanów
wienie moratorium na wszelkie doświadczalne wybu-
chy jądrowe.

Leonid Breżniew, głęboko analizując sytuację mię-
dzynarodową, zawsze jednak podkreśla, że istniej
obiektywne warunki, które skłaniają do odpręże-
nia. Podczas wręczania sekretarzowi generalnemu K
KPZR Leninowskiej Nagrody Pokoju w 1973 roku
tak scharakteryzował on obecny etap sytuacji między
narodowej:

„Jesteśmy dzisiaj świadkami — i nie tylko świadka
mi, ale także aktywnymi uczestnikami — znamienneg
zwrotu w całej powojennej historii: przejścia od okre
su złowrogiej konfrontacji w życiu międzynarodowym,
gdy napięcie mogło przekształcić się w wojnę, do okresu
coraz trwalszego, pokojowego współistnienia oraz
rozsądnej, opartej na zasadach wzajemnych korzyści
i równego bezpieczeństwa, pokojowej współpracy między
państwami socjalistycznymi i kapitalistycznymi".
Jeżeli więc od paru lat jesteśmy świadkami tego
nowego etapu, to trzeba w tym widzieć znaczny wkład
Leonida Breżniewa, owoce jego wysiłków zmierzających
do wcielenia w życie Programu Pokoju. Toteż za
każdym razem, kiedy na lotnisku Wnukowo II zbierają
się przedstawiciele społeczeństwa Moskwy, aby powitać
sekretarza generalnego KC, wracającego z kolejnej
podróży dyplomatycznej — witają go z przekonaniem,
że godnie reprezentował ich interesy i przynosi im dobre
wieści.